Teatr Skarbkowski we Lwowie


28 marca 1842 roku otwarto Teatr Skarbkowski we Lwowie. Wówczas był to trzeci pod względem ilości miejsc teatr Europy, po słynnej mediolańskiej La Scali (3000 miejsc) oraz nadwornym teatrze w Dreźnie (2000 miejsc), widownia mieściła 1460 osób. Na drugi dzień po otwarciu polski zespół teatru wystawił „Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry. Pierwszym dyrektorem teatru był hrabia Stanisław Skarbek. Od 1872 r. w teatrze działała opera i operetka – wówczas jedyna w Galicji a koncertował tu nawet Paganini.

Teatr wzniesiono według projektu wiedeńskiego architekta A. Pichla i lwowskiego budowniczego J. Salzmanna z fundacji hrabiego Stanisława Skarbka. Budynek spoczywał na 16 tysiącach bali dębowych przywiezionych z majątków hrabiego. W budynku mieszkali m.in. Artur Grottger i Juliusz Kossak.Darczyńca oddał budynek miastu Lwów w bezpłatne użytkowanie na 50 lat.

Kazimierz Schleyen w „Lwowskich gawędach” pisał:

„We wspaniałym amfiteatrze tylko złoto, biel i purpura. Kolory nie rażą przesadą, lecz podnoszą dostojeństwo przybytku. Imponujący żyrandol rzuca blaski na kurtynę: arcydzieło Siemiradzkiego. Na prawo loża prosceniowa pierwszego piętra, ongiś cesarska. Siadywały w niej rody panujące, najwyżsi dygnitarze rakuscy i namiestnicy c.k. Galicji i Lodomerii. W loży tej siedział austriacki prezydent ministrów hr. Kazimierz Badeni, gdy w czasie przedstawienia operetki aktor Myszkowski miał paść przed cesarzem japońskim i zawołać: Mi-ka-do! Tymczasem padł w kierunku loży premiera wołając: Ba-de-ni! Ukarali go za to jednym dniem aresztu z zamiana na grzywnę, którą z ochotą zapłacił sam premier. Doczekał się wreszcie Lwów, że pojawił się w tej loży Naczelnik Państwa Józef Piłsudski, który znał tę scenę dawniej ze znacznie skromniejszych miejsc. Potem zasiadali w tej loży późniejsi Prezydenci Rzeczypospolitej, a na codzień przedstawiciel Rządu, lwowski wojewoda”.

W latach 1861-1880 sala redutowa teatru służyła także jako sala obrad galicyjskiego Sejmu Krajowego. W końcu XIX wieku w pobliżu zbudowano nowy gmach teatru miejskiego nazwany Teatrem Wielkim. Stary budynek przeznaczono na filharmonię, a potem na kino. Obecnie mieści się tu ukraiński teatr.



TROCHĘ HISTORII, TROCHĘ KULTURY - INDEX



KOPIOWANIE MATERIAŁÓW Z CZĘŚCI HISTORIA-KULTURA PORTALU PAI - ZABRONIONE

Zgodnie z prawem autorskim kopiowanie fragmentów lub całości tekstów wymaga pisemnej zgody redakcji.